روی تختم، رو به روی پنجره دراز کشیده ام . با اینکه ساعت از دو هم گذشته ولی بدجور بی خوابی به سرم زده . مهتاب دامنش را روی صورتم پهن کرده . دست هایم را زیر سرم گذاشته ام و به ماه خیره شده ام . هیچ چیز عوض نشده ، درست مثل شب های کنکور ، همان ماه ، همان بی خوابی ، همان حس عجیب و غریب ، همان هندزفری ، همان رادیو و همان قصه های شب : "دیر راهبان" !

نمی دانم داستان درجنگ جهانی اول اتفاق می افتد یا دوم ، ولی ماجرا این است که یک کلیسا در کنار یک کارخانه واقع شده که ساختمان هر دو کاملا به هم شباهت دارد . اگر علامت صلیب را روی سقف کلیسا قرار دهند ، کلیسا از بمب باران هوایی در امان می ماند ولی با اینکار محل دقیق کارخانه مشخص می شود و حتما کارخانه را با همه صدها نفر کارگرش بمباران خواهند کرد و اگر علامت صلیب را روی سقف کلیسا قرار ندهند ، احتمال این وجود دارد که جنگنده ها بخاطر عدم تشخیص کلیسا و کارخانه از بمباران هر دو صرف نظر کنن ، و در عین حال ممکن است هر دو ساختمان را بمباران کنند !!!

یکی از هم اتاقی هایم می گفت : " همیشه وقتی از روبه روی دانشگاه شهید باهنر عبور می کردیم ، با خودم می گفتم یعنی می شه من یه روز اینجا قبول بشم ؟ " به اینجا که می رسید چشمانش برق می زد ، لحن کلامش عوض می شد و با خوشحالی باورنکردنی ای ادامه می داد : " هیچوقت فکرشم نمی کردم ، یه روز این آرزو تحقق پیدا کنه ! " احتمالا هیچوقت هم فکر نخواهد کرد که با این حرفش چه بغض چسبناکی را توی گلوی من می کاشت !!! یادش بخیر ، من هم هروقت از برابر سردر دانشکده مهندسی دانشگاه شیراز عبور می کردم با خودم می گفتم : "یعنی می شه یه روز من بیام اینجا !!! "

سکوت سنگینی بر فضای کلیسا حاکم شده . تالار بزرگ کلیسا در میز چوبی مستطیل شکل بزرگی که راهب ها با آن هیکل های یک در میان چاق و لاغر ، دورش نشسته اند خلاصه شده . گویی که مرکزیت زمین همین جاست . عده ای راهب می خواهند درباره زندگی یا مرگ صدها نفر از جمله خودشان تصمیم گیری کنند . کافی است علامت صلیب را روی سقف نصب کنند تا از همه خطرات احتمالی جنگ در امان باشند ، اما وقتی پای وجدان و اخلاقیات وسط بیاید مسئله پیچیده تر می شود ... .

هروقت در مسیر رفتن به مشهد از شهر کرمان و از برابر دانشکده فنی عبور می کردیم ، با ذوق زدگی سرسبزی اش را نگاه می کردم و داخلش همیشه برایم مثل یک معمای سربسته بود . نمی دانستم دانشگاه چه شکلی است و همیشه دوست داشتم بدانم آن داخل چه می گذرد . اما حتی یکبار هم نگفتم : "کاش یک روز به اینجا بیایم . " نگفتم ، چون دور از انتظارم بود . حتی بعد از آنکه دختر همسایه مان با نامزدش و خواهرش تصادف کردند و مردند ، این دانشگاه معنایی بجز محل غریبی که یک مرده زمانی در آن تحصیل می کرده برایم نداشت . دانشگاه شهید باهنر کرمان برایم بی اهمیت تر از آن چیزی بود که بخواهم وقت زیادی را صرف فکر کردن به آن کنم . نه اینکه بد باشد یا در نظرم کوچک بیاید ، نه ! فقط بخاطر اینکه درچارچوب فضای زندگی من نبود ، همانقدر که دانشگاه آکسفورد انگلستان در چارچوب فضای زندگی ام نبود .

هر کدام از راهب ها می کوشد تا درذهنش دلیلی پیدا کند تا در برابر وجدانش خودش را ارزشمند تر از آن صدها کارگر کارخانه جلوه دهد .
- راهب ها راه زندگی کردن را به مردم نشان می دهند .
- کارگرها به جامعه بشری خدمت می کنند ، بدون آن ها یک پای زندگی بشریت لنگ است .
- تا راهبی نباشد که راه درست را به مردم نشان دهد ، کارگرها به چه درد می خورند ؟
- حق قانونی ماست که با نصب علامت کلیسا ، جان خود را نجات دهیم .

باید قبول کنیم که وجدان هم گاهی فریب می خورد ، گاهی هم بر سر دوراهی می ماند . گاهی در لحظه های سرنوشت ساز کم می آورد .

نور ماه روی صورتم لم داده و قصد بلند شدن هم ندارد . خوب که فکر می کنم ، می بینم خیلی چیزها عوض شده . تخت و ماه و میز وکتابخانه و حتی شاخه های درخت بلندی که با هر وزش باد با قاب پنجره اتاقم هم آغوش می شود ، هنوز مثل قبل سرجایشان ایستاده اند . هنوز هم وقتی ماه را توی آسمان می بینم ، آن احساس عجیب و غریب سراغم می آید ، اما مهمتر از همه این ها ، این آدمی که روی این تخت دراز کشیده حالا یک دانشجو شده است . دانشگاه شهید باهنر کرمان ، همان دیوار طولانی ممتدی که یک روز بی تفاوت از کنارش عبور کردم ، حالا یکی از مهمترین بخش های زندگی ام را تشکیل می دهد . مرا می ترساند ، خوشحالم می کند ، امیدم می دهد ، اشکم را در می آورد ، آرزوهایم را برآورده می کند ، قصر رویاهایم را به آب می زند ... . همان جایی که شاید حالا دیگر حاضر نباشم با دانشگاه شیراز معاوضه اش کنم .

رب انزلنی منزلا مبارکا و انت خیر المنزلین .

با اینکه در آغاز کسی جرأت بیان کردن عقیده اش را نداشت . شاید چون از سرزنش دیگران می ترسید ، شاید هم چون می خواست تسلیم دیگران باشد و خود را در امر خطیر تعیین سرنوشت صدها نفر دخیل نکند . اگرچه همه آن راهب ها حالا دیگر در این امر خطیر دخیل شده بودند ، و چه بخواهند و چه نخواهند حتی بی تفاوتیشان در سرنوشت آن صدها نفر دخیل است ، حتی سکوتشان . حلا دیگرمیان راهب ها اختلاف می افتد . هرکس برای اثبات حرفش استدلال های خاص خودش را می آورد . آن سکوت سنگین جایش را به حرارت پرتحرکی بخشیده که در طنین صداهای دورگه و خشدار راهب ها تجلی می یابد . یکی از آن ها که جثه لاغری هم دارد ، از جایش بلند می شود و می رود تا به کارگرها بپیوندد . . .

نفهمیدم کی خوابم برد . برای بار دوم نفهمیدم عاقبت ، راهبان آن دیر چه تصمیمی گرفتند و سرنوشت آن کارگرها چه شد !